ทำไงดีคะ
เปิดเทอมมาก็มีแต่ สอบ สอบ สอบ สอบ...
เรียน เรียน เรียน
พอปิดเพราะเหตุการณ์เสื้อแดง รร ดันทันสมัย มีการบ้านออกไลน์ให้กรูอีก
โอ้ยยยยย ปวด..เฮ้ด..เหลือ..เกิน
โปรเจคนู่นนี่นั่น
สาาาาาาระพัด
ม่าายหวายเลี่ยว
สมองก็ไม่แล่น
เวลาก็ไม่มี
แต่งฟิคต่อก็ไม่ได้
จะดูไอริสก็ไม่จบซากกกกที
โอ่ยยยยยยย
edit @ 15 Mar 2010 21:05:33 by G-Dragonize
ครืดดดด!!! ม่านสีทึบในห้องผมถูกเปิดออกจากกัน ทำให้แสงแดดจ้าตอนเช้าส่องเข้ามาเต็มๆ
“อืมม...แสบตา...”
“จียง...จะลุกได้รึยัง?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นจากข้างเตียง
ผมลืมตาขึ้นเพื่อมองหาเจ้าของเสียง..กว่าจะเห็นได้ ลูกตาของผมก็ใช้เวลาสักพักเพื่อชินแสง
“ฮะ...ฮยอง..” ผมพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนข้างเตียงคือท็อป
“อะไรกัน..เมื่อคืนยังเรียกชื่อฉันอยู่เลย” อ๊ะ จริงสินะ..เมื่อคืนเรา....อ๊ากกกกก เขินนนน
“เป็นอะไรไป..หน้าแดงเชียว?” ท็อปค่อยๆนั่งลงบนเตียงข้างผม แล้วยื่นมือมาลูบแก้มร้อนของผม “นายจะลุกได้รึยัง?” ท็อปถามซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้ามาประกบปากผมเบาๆ
“ฮะ..ฮยอง..เอ้ยย..ท็อป..”ผมเรียก
“มะ..เมื่อคืน..เอ่อ...” ผมลังเลที่จะถามคำถามที่คาใจตั้งแต่เมื่อคืน
“หืม?”
“เอ่อ...ไม่มีไรฮะ” ผมพูดขึ้นแล้วก้มหน้ามองนิ้วของตัวเอง
“อะไร? มีอะไรก็พูดมา..อย่าค้างคา ฉันไม่ชอบ” หน้าท็อปดูไม่ค่อยพอใจจริงๆ
“เอ่อ...คือ...เมื่อคืน..ทำไมถึงทำแบบนั้นเหรอ?”
ท็อปนิ่วหน้าเล็กน้อย “แล้วนายไม่พอใจเหรอ? เมื่อคืนนายก็...”
“หยุดดด..ไม่ต้องพูดแล้ว” โอ้ยๆๆ ไม่ไหวๆๆๆ หน้ามันร้อนอะไรอย่างนี้เนี่ย “ว่าแต่...ช่างมันเถอะ..”
“เอาอีกละ..” ท็อปทำหน้าไม่พอใจอีก
“คือ..ท็อป...นายรู้วิธีได้ไงอ่ะ?? นะ..นาย..เคย..เหรอ??”
“ห๊ะ? บะ..บ้าเซ่ ไม่เคย..เพิ่งจะ..กับนายนี่ล่ะ...” ท็อปตอบตะกุกตะกัก..หน้าแดงฉาน
เราสองคนนั่งอยู่ตรงนั้น ต่างคนต่างหน้าแดง ทำอะไรกันไม่ถูก..
“ท็อปฮยองงงงงง!!!!!...ทำไงดี?? จียงฮยองหายไปอ่ะ ฮยองเห็นบ้างมั๊ย??!!!” เห็นสิ เห็นทั้งตัวเลย..ทั้งคืนเลยด้วย..
“ทำไงดีอ่ะท็อป?” จียงทำหน้าตกใจ ผมก็เข้าใจดี ว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่เรื่องที่คนจะเข้าใจและยอมรับได้ง่ายๆ
“นายใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน” ผมพูดพลางโยนเสื้อผ้าไปให้จียง
“ห้ามมองนะ...” จียงพูดขึ้น แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ
“ฮะๆๆ ยังจะมาห้ามมองอะไรอีกล่ะ เมื่อคืนก็เห็นหมดแล้ว” ผมคิดในใจ และไม่ได้พูดออกไป ผมหันหน้าไปทางอื่นและรอให้จียงแต่งตัวเสร็จ
“เสร็จแล้ว...” จียงพูดขึ้น
“เอาล่ะ...ไม่ต้องพูดอะไรนะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” แล้วผมก็ไปเปิดประตู
“ใจเย็นๆ พวกนาย..จียงอยู่นี่ เมื่อคืนมันเผลอหลับไปตอนแต่งเพลง เลยให้มันนอนอยู่นี่” จียงยืนข้างๆผมพยักหน้าหงึกหงัก“แล้วฮยอง...หม้อ จาน ชาม กับรามยอนอืดในห้องครัวล่ะ?” ซึงริถามขึ้น
“อ้อ..เมื่อวานลืมล้างน่ะ ฮะๆๆ เดี๋ยวจะรีบไปล้างตอนนี้แหละ..ไปกันจียง” ผมโอบไหล่จียงแล้วเดินไปที่ห้องครัวด้วยกัน
แทยังยืนอยู่หน้าห้องครัว เมื่อเห็นผมสองคนก็ทำหน้าแปลกๆ แล้วสายตาก็มองมาที่มือผมข้างไหล่จียง“ว่าไง แทยัง เมื่อคืนหลับสบายมั้ย?” จียงถามขึ้น พลางแกะมือผมออก
“อ๋อ ก็ไม่เลวนะ แต่มีอยู่ช่วงนึงได้ยินเสียงกึ่กกั่กๆ กลัวผีหลอกแทบตาย”
ผมกับจียงเหลือบตามองกันนิดๆ เพราะเราต่างก็รู้กันดีว่ามันคือเสียงอะไร จียงหน้าแดงมากๆ
“เอ้อ..แล้วพวกฮยองล่ะ แต่งเพลงไปถึงไหนแล้ว?”
“อ้อ..นั่น..ยังแต่งไม่ออกเลย...อีกอย่างเจ้านี้ก็เผลอหลับไปด้วยน่ะ ก็เลย...ยังไม่ได้แต่ง..ใช่มั้ยจียง” ผมสะกิดจียงเบาๆ“เอ่อ..อืม..ใช่ๆ” จียงพยักหน้า “เพิ่งรู้สึกตัวว่าเผลอหลับไปก็เมื่อเช้านี่ล่ะ ฮะๆๆ แย่จริงๆเลยเนอะ?”
“...งั้นเหรอ” แทยังยังคงมองเราด้วยสายตาแปลกๆ “ยังไงก็ไปจัดการด้วยละกัน..พวกจาม ชามนั่นน่ะ”
“อืมๆ กำลังจะไปอยู่เนี่ย” ผมพูดแล้วรีบพาจียงไปด้วย
“ท็อปอ่ะ....” ผมกระซิบเรียกท็อปตอนเราช่วยกันยืนล้างจาน
“อะไร?” ท็อปเลิกคิ้ว
“แทยังต้องรู้แน่ๆเลยทำไงดีอ่ะ??” ผมกังวลจริงๆนะ ถ้าแทยังรู้ขึ้นมา มันจะพูดว่ายังไง มันจะยอมรับได้มั้ย มันจะด่าว่าพวกเรายังไง มันจะ..โอ้ยยยย คิดแล้วเครียด
“..จะบ้าหรอ..นายอย่าไปคิดอย่างงั้นสิ..มันไม่รู้หรอก..มั้ง..” มี “มั้ง” ได้ไงอ่ะ (กรุณาจินตนาการหน้าจียงตอนอึ้งนะคะ)
ป้าบบบบบ นี่แน่ะตีซะเลย
“โอ้ยยย นาย..เดี๋ยวเหอะ..นี่แหนะ” ท็อปเอาฟองจากอ่างล้างจานมาป้ายแก้มผม เหม็นกลิ่นรามยอนอีดค้างคืนชะมัด
“ท็อป!!! หยุดนะ พอแล้วววๆๆ” ผมเริ่มตะโกนห้ามเมื่อท็อปเริ่มป้ายหน้าผมเยอะจนมันแทบจะไปถึงหัวผมแล้ว
“พวกนาย...” เสียงๆหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง เราสองคนจึงหันไปดูพร้อมกัน
อึ๋ยย แทยัง..นายอีกแล้วเหรออ
“จียง..นาย เริ่มเรียกท็อปฮยองว่าท็อปเฉยๆตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” แทยังขมวดคิ้วถาม
ฮือๆๆๆ มาถามอะไรแบบนี้อีกแล้วอ่า T.T
“ห๊ะ..เอ่อ ฉัน..เอ่อ..คือว่า...”ผมพูดตะกุกตะกัก
“ฉันบอกให้มันเรียกเองแหละ เพราะพวกเราก็ไม่ได้อายุต่างกันมาก สักหน่อย..นาย..จะเรียกชื่อฉันบ้างก็ได้นะแทยัง”
ไม่ชอบอ่ะ..ท็อปไปบอกให้คนอื่นเรียกชื่อได้ไง เคืองอ่ะ..เห้ย แล้วผมมาเคืองไรเนี่ย..จียง..หยุดเพ้อออ!!! ผมคิดในใจแต่ผมดันตบหน้าตัวเองในชีวิตจริงดังป้าบเลย เจ็บเหมือนกันนะเนี่ย..เคยแต่ตบคนอื่น..ผมสัญญาฮะ จะไม่ตบใครอีกแล้ว T.T
“เฮ้ย..ตบหน้าตัวเองทำไมวะ” แทยังตะโกนขึ้นมา ส่วนท็อปก็ยืนอ้าปากมอง งงๆอยู่ข้างผม ผมเลยมองกลับแบบเคืองๆ (ผมไม่ได้ตั้งใจนะ..จริงๆนะ ไม่เชื่อผมเหรอ??) แล้วผมก็เดินออกไปจากครัว
ผมทำอะไรของผมเนี่ย เดี๋ยวท็อปต้องว่าแน่เลยที่ไม่ช่วยล้างจาน แทยังมัน....เพราะแกคนเดียวเลยอ่ะไอเตี้ยยยย
“วอทซับจีแดรก้นนนน ฮิฮิ” ไอแพนด้าทักผมแบบนี้อีกแล้ว.. ถึงคนอื่นจะคิดว่ามันน่ารัก แต่มาพูดแบบนี้กับรุ่นพี่มันกวนส้นกันชัดๆ
“ว่าไง..” ผมตอบไปตามปกติ
“ฮยองเป็นไรรึเปล่าครับ? ใต้ตาคล้ำนา..ผมมีครีมดีนะ เดี๋ยวให้ยืมเอามั้ยฮะ??” ครีมดีเรอะ? แล้วทำไมตานายยังเป็นแบบนั้นล่ะ ไอหมาแพนดี้ -*-
“ไม่ต้องหรอก แค่เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย..เดี๋ยวก็หาย”
“ฮยองฮะ...ผม..” ซึงริเกาะแขนผมแน่น อะไรของมัน เฮ้ยย..หรือว่า..นายอย่ามาแบบท็อปอีกคนนะ
“อะ..อะไร???”
“ผม..ผม..” ผมไม่อยากป๊อปในหมู่ผู้ชายนะ ไม่เอาๆๆๆ
“ผม..อยากกินไอติมอ่ะ..ฮยองเลี้ยงหน่อยสิ”
เพล้งงงง!ไม่ต้องตกใจฮะ..แค่เสียงหน้าผมแตกเป็นเสี่ยงๆ
“เออๆได้ๆ..ไปๆ” ก็ดีเหมือนกัน จะได้หนีหน้าแทยัง..แล้วก็หนีท็อปด้วย กลัวโดนด่าอ่ะ..ไม่ได้ช่วยล้างจาน
“เย้ๆๆๆ ฮยองใจดีที่สุดเลยยยยย เอาฮาเก้นดาซนะฮะ”
“เฮ้ย อย่าเล่นของแพงดิ” ฮาเก้นดาซเนี่ยนะ ผมไม่ได้รวยขนาดนั้นนะ ไอเด็กนี่นิ..
“ง่า..ฮยองงงง” ซึงริทำตาปริบๆ คิดว่าน่ารักเหรอ ผมไม่ใจอ่อนหรอก..มันก็แค่เด็ก..หลงตัวเอง
“เอาซอฟท์ครีมธรรมดาก็พอแล้ว” ผมดีดหน้าผากซึงริไปทีนึงก่อนที่จะรีบเดินเข้าห้องไปเอากระเป๋าตังค์ แล้วรีบวิ่งออกมาเพื่อที่จะได้ออกไปกับซึงริเร็วๆ โดยไม่มีใครสังเกต ผมเป็นดารานะฮะ เรื่องทำอะไรเนียนๆผมเก่งอยู่แล้ว..
“นายจะไปไหน?” ...ซะเมื่อไหร่ล่ะ T.T
ผมหันหลังไปก็เจอท็อปยืนขมวดคิ้ว กอดอกอยู่ข้างเสากลางบ้าน ที่ผมวิ่งผ่านไปโดยไม่สังเกต
“เอ่อ...” ท็อปเริ่มเดินเข้ามาใกล้ผม เรื่อยๆ แล้ววางมือบนไหล่ผม “ฉันขอโทษษษษษษษษษษษษษษษษษษ” ผมตะโกนขึ้นมา
“อะไร? ขอโทษเรื่องอะไร” หน้าท็อปเหลอหลา แบบงงมาก
“ฉันน่าจะอยู่ช่วยล้างจานก่อน..คือ..ฉันจะพาซึงริไปซื้อไอติมน่ะ..”
“ฮ่าๆๆๆ ขอโทษทำไมเล่า..ไม่เปนไรหรอก แทยังช่วยไปแล้ว...นายรีบไปเถอะ เดี๋ยวน้องรอนาน” ท็อปหัวเราะดัง
“เอ่อ..อืม” แล้วผมก็หันหลังจะเดินไปหาซึงริ ”..เอ้อ..แล้วนายจะเอาอะไรมั๊ย?”
“ฉัน? ไม่ต้องหรอก..อิ่มแล้ว..ตั้งแต่เมื่อคืน..”
“สต๊อปปปปปป..ไม่ต้องพูดอีกต่อไป ฉันไปล่ะ” แล้วผมก็วิ่งออกมาเลย
ท็อปบ้า เมื่อไหร่จะเลิกแกล้งกันซักทีนะ โอ้ยย ทำไมมันร้อนแบบนี้ ร้อนโว้ย ร้อนนนนน
“ฮยอง..ทำไมหน้าแดงล่ะฮะ?” ซึงริถามเมื่อเห็นหน้าผม
“อากาศมันร้อนน่ะ..นายไม่คิดเหรอว่ามันร้อน?” ร้อนจริงๆนะ กี่เซลเซียสเนี่ย? อั่กกก..ติดลบเลยเรอะ
“ฮยองฮะ ถ้าอากาศแบบนี้มันร้อนแล้วน่าร้อนฮยองไม่ละลายเลยหรอฮะ? ฮ่าๆๆ”
เออ หัวเราะเข้าไปเถอะ..ตลกนัก..ฮึ่ย
Note : ช่วงนี้เรียนค่ะ..ขอโทดนะคะ หลังจากตอนนี้คงต้องรออีกยาวววววววววว
ผมต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ผมรู้สึกว่าผมต้องการที่จะกอดจียง อยากที่จะสัมผัสริมฝีปากบางนั้น อยากที่จะ..สัมผัส ผมไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน... ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผม
หลังจากที่ผมเริ่มใช้ลิ้นจียงก็เริ่มขัดขืนมากกว่าเดิม สมองผมต้องการให้ผมหยุดแต่ผมทำไม่ได้ เพราะใจมันไปแล้ว ผมล่วงมือเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวใหญ่โคร่งของจียง “อื้ออออ” ผมได้ยินจียงกึ่งครางกึ่งขัดขืน เมื่อผมไล้มือไปตามหน้าท้องของจียง ขณะที่อีกมือเลื่อนลงไปที่บั้นท้ายน้อยๆของจียง “อื้มมม” คราวนี้จียงครางแน่ๆ ก่อนที่ทำท่าเหมือนจะล้ม แต่ผมรั้งเอาไว้โดยกระชับมือที่กำลังนวด และลูบประโลมบั้นท้ายของจียง จียงเริ่มใช้ลิ้นตอบรับผม
นี่ผมพยายามหาทางหยุดตัวเองอยู่ แต่ถ้าจียงมาตอบรับผมแบบนี้ผมจะหยุดได้ยังไง??? ผมเงยหน้าผละออกจากปากจียงเพื่อให้ร่างเล็กที่ผมกอดอยู่ได้หายใจบ้าง เพราะหน้าแดงจนผมกลัวว่าจะขาดใจตาย “ฮ่าห์....แฮ่กๆๆ ฮะฮยอง..ผม..อ๊ะ” มือผมเลื่อนขึ้นไปเจอะกับก้อนติ่งเล็กๆกลางหน้าอกซ้ายของจียงซึ่งแข็งตัวเพราะสัมผัสของผม ผมจึงลองกระตุกมันเบาๆ “อึ๊ก..ฮยองฮะ..ผะ..ผมม..อื้อ” จียงร้องขึ้นเบาๆ และพยายามที่จะพูดห้ามผม แต่ผมไม่ปล่อยให้พูดเพราะผมไม่ต้องการที่จะหยุด ผมประทับจูบอีกครั้ง ด้วยความที่กลัวว่าร่างเล็กนั้นจะทรุดลงไปจริงๆ ผมจึงค่อยๆอุ้มขึ้นวางที่เคาน์เตอร์ มือเล็กๆนั่นก็เอื้อมมาโอบคอผม ผมจึงจูบหนักแน่นขึ้นอีก นิ้วเล็กๆของจียงแทรกเข้าในผมสีดำที่ยาวขึ้นจากเมื่อก่อนของผม แล้วดึงผ้าคาดออกไป(สงสัยจะไม่ชอบผ้าคาดนั่นจริงๆแฮะ) ขณะที่มือหนึ่งยังเล่นอยู่ที่อกของจียง มือที่เหลือค่อยๆเลื่อนลงไปข้างในกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวหลวมของจียง “อึ่กก” จียงสะดุ้งเล็กน้อย “ฮยอง..อย่าฮะ....” จียงผละปากออกมากเล็กน้อยและพูด ตัวผมก็ไม่อยากให้จียงโกรธหรือเกลียดผมจึง ดึงมือตนเองกลับออกมาจากกางเกงของจียง แต่จียงยังจูบผมอยู่
อย่างนี้แสดงว่าจียงชอบให้ผมจูบใช่มั้ย? ผมยกขาจียงให้ขึ้นมาเกี่ยวที่เอวของผม จียงก็ไม่ขัดขืน ออกจะเกี่ยวไว้แน่นซะด้วยซ้ำ
ผมประคองตัวจียงแล้วเดินไปที่ห้องนอนของผม จียงดูจะไม่รู้สึกตัวเลยว่าผมเดินอยู่เพราะกำลังตอบรับจูบของผม ผมไม่อยากจะพูดเลย ว่าจียง..จูบเก่งกว่าที่ผมคิด ผมไม่เคยเห็นจียงมีแฟน..แต่ก็ไม่รู้สินะ ตอนนี้ผมไม่สนแล้วล่ะ
เมื่อเดินเข้าห้องไปผมก็ปิดประตูลงกลอน แล้ววางจียงไว้บนเตียง เราสองคนก็ยังจูบกันนัวเนีย ผมผละปากออกแล้วเริ่มไซร้ที่คอหอมนุ่มของจียงซึ่งขณะนี้ชุ่มด้วยเหงื่อ
“อ๊ะ...อื้มมม” จียงครางขึ้นมาอีกก็ยิ่งทำให้ผมคลั่งขึ้นทุกที
“ฉันจะทำยังไงกับนายดีล่ะ จียงของฉัน?” ผมกระซิบที่หูของจียง
แทนคำตอบ จียงครางขึ้นมาเบาๆ
ผมจึงเริ่มถอดเสื้อและของจียงออก แล้วปล่อยให้หัวใจมันพาไป..
“ฮ่าห์...ฮยองงง....อ๊า”
ร่างบึกบึนสะดุ้งตื่นเพราะเสียง “เสียงไรวะเนี่ย?”
“อ๊ะ...ตรงนั้นอย่า...ฮะ..ฮย๊องงงงง”
เสียงจียงไม่ใช่เหรอวะ???? ในที่สุดแทยังก็ลุกขึ้นนั่ง
“อย่า...มันเจ็บ...อ๊ะ..อึกก..อ๊าาาาาา~กกกกกกกก”
จียงมันทำอะไรของมันกันแน่????
กึ่ก...กึ่ก..กึ่กๆๆๆ
เสียงเหมือนของหนักกระแทกกำแพงของเขาดังขึ้น และเร็วขึ้น
มันส่อแปลกๆแล้วว่ะ
“อ๊ะ...ฮะ..ฮยองงง”
ฮยองงั้นเรอะ..หรือว่า??? กับท็อปฮยอง??? เฮ้ยยย เป็นไปไม่ได้หรอก
“เรียกชื่อฉัน...”
แทยังได้ยินเสียงต่ำๆพูดขึ้น
“...อ๊า..ท็อปปป...ฮ่าห์”
เฮ้ยยยยย จริงๆหรอวะ????
“....ผมมะ..ไม่ไหว...แล้ว..อ๊าาาาาาาาา!!!!!!!!”
นั่น..อย่าบอกนะว่า...
เสียงกระแทกหยุดลง ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบลงไป แทยังก็ยังนั่งอึ้งอยู่บนเตียงของตัวเอง... แล้วคืนนี้กูจะหลับลงได้ไงล่ะ?
Note : อืมมม..มันสั้นลงเรื่อยๆแฮะ... เม้นๆๆๆๆๆๆๆๆ
edit @ 19 Jan 2010 21:01:44 by G-Dragonize
