Hallelujah Chapter 5: Confusion Within
posted on 19 Jul 2011 22:55 by g-dragonize in Hallelujah
ผมยืนมองจียงวิ่งออกไปซื้อไอติมกับซึงริ เฮ้อ จียง...ทำไมนายต้องน่ารักด้วยนะ แม้แต่แทยังก็...
“ฮยอง..ฮยองคิดว่าผมไม่รู้เหรอ ว่าเมื่อคืนฮยองกะจียงทำอะไรกันน่ะ?” แทยังพูดหลังจากที่จียงวิ่งออกไปจากห้องครัว
“นายพูดเรื่องอะไร?...” ผมไม่คิดว่าแทยังมันจะรู้จริงๆ
“กำแพงหอเราน่ะ ไม่ได้หนาขนาดนั้นนะรู้มั้ย? จะทำอะไรก็เกรงใจคนอื่นบ้าง” แทยังคิ้วขมวด บ่งบอกว่าไม่ชอบใจอย่างมาก
“นาย..แล้วนายสนอะไรล่ะ..ฉันรู้ว่านายอาจยอมรับไม่ได้เรื่องที่ฉันกับจียงเป็นผู้ชายทั้งคู่ พวกเราไม่ควรทำแบบนั้นก็จริง แต่..”
“ใครบอกว่าผมยอมรับไม่ได้ล่ะ..เรื่องนั้นน่ะ ผมยอมรับได้..แต่ที่ผมยอมรับไม่ได้น่ะ..มัน..” แทยังพูดค้างไว้
“อะไร?” ผมไม่ชอบเลยที่ต้องคุยกับแทยังแบบนี้
“ผม..เฮ้อ..ไม่ค่อยอยากจะพูดหรอกนะ..แต่..ผมไม่ชอบให้พี่ขืนใจทำอะไรจียงแบบนั้น..”
“ฉันไม่ได้ขืนใจ..จียงเองก็..”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ..แต่พี่ไม่รู้หรอก..ผมน่ะ....” แทยังหยุดนิ่ง ราวกับว่า ต้องการที่จะคิดทบทวนคำพูดในใจอีกทีหนึ่ง
ผมหวังไว้...ผมไม่ต้องการให้เขาพูดคำนั้น ถึงรู้ว่ายังไงเขาก็ต้องพูด…
“..ก็ชอบจียงเหมือนกัน”
เฮ้อ..มันก็ชอบจียงงั้นเรอะ? ทั้งๆที่คิดไว้แล้ว..แต่...พอได้ยินจริงๆมันก็ตกใจเหมือนกันนะ..ผมรู้สึกว่าผม..หวงจียงขึ้นมา ทันที่ที่แทยังพูด แต่ผม..ผมไม่ได้ชอบจียง.. ผมไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นกับจียงนี่นา ที่ผมทำไปเมื่อคืนมัน..ผมก็แค่...ผมทำไปทำไมนะ???
ไม่สิ...
ที่ผมทำไปมันก็เหมือนชอบจียงแล้ว
..........ใช่มั้ย?
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
“ฮยองฮะ ให้ผมกินฮาเก้นดาซเถอะนะฮะ??? นะนะนะนะนะนะ...” ซึงริอ้อน เกาะแขนผมไม่ยอมปล่อยแถมยังพยายามลากผมเข้าร้านไอศกรีมสุดหรูนั่นอีก - -“”
แกจะไม่หยุดจริงๆใช่มั้ย ไอแพนด้า?? เลิกทำตัวเป็นหลินปิงซักทีเถอะ โตจนเป็นช่วงช่วงได้แล้วเนี่ย เดี๋ยวก็ไม่มีหลินฮุ่ยมารักหรอก (กะจะให้น้องมีครอบครัวแพนด้าเลยใช่มั้ยจียง????)
“บอกแล้วไงว่าไม่มีตังค์ ถ้านายอยากกินนักก็จ่ายเองเซ่” เออ รำคาญมันจริงๆ ทำไมต้องเลี้ยงมันด้วยเนี่ย???
“ฮยองอ่า..ฮยองไม่รักผมเหรอฮะ??? หรือว่าเมื่อคืนโดนท็อปฮยองกรอกหูฮะ??” อย่ามาทำตาแป๋ว...อย่านะ หยุดเดี๋ยวนี้นะไอเด็กบ้า
“ไม่ได้โดนกรอกหงกรอกหูอะไรทั้งนั้นอ่ะ เมื่อคืน..มะ...เมื่อคืน...” อ๋า ทำไงดีๆ จียง อย่าเพิ่งคิดเรื่องเมื่อคืนดิ โอ๊ย ร้อนๆ
“ฮยองหน้าแดงอีกแล้วอ่ะ โกรธผมหรอฮะ?? (ทำตาวิ้งๆ)”
“มะ..ไม่ได้... ไปๆ กินฮาเก้นดาซก็ไปๆ” กินไอติมดีกว่า จะได้หายร้อน
“เอ๊ะ? จริงหรอฮะ? เย้!!!!รักฮยองที่สุดเลยฮะ!!!!” ซึงริยิ้มหน้าบานแล้วกระโดดกอดผม
“นั่นจียง กับซึงริโอป้าไม่ใช่หรอ??” แชะๆๆๆ เสียงกระซิบกับชัตเตอร์กดรัวๆ มาจากด้านหลังที่ที่พวกผมยืนอยู่ พวกเราเลยหันไปมอง
“เฮ้ย จริงด้วย น่ารักอ่ะๆๆ กอดกันด้วยอ่ะๆๆ” โอ๊ะ วีไอพีนี่นา...เต็มเลยอ่ะ..
“หวัดดีครับทุกคนนน มากินไอติมกันหรอครับ?? รู้รึเปล่าว่าผมน่ะ ช๊อบชอบฮาเก้นดาซฮะ อร่อย เย็น ชื่นใจสุดๆเลยล่ะฮะ” ซึงริหันไปคุยกลับแฟนคลับเฉยเลย หน้าบานเชียวนะแก
“โอป้า..พวกเราขอถ่ายรูปด้วยได้มั๊ยคะ??” น้องวีไอพีคนหนึ่งถามซึงริ แล้วก็เหลือบมองมาที่ผมเล็กน้อย..อยากถ่ายกับผมทำไมไม่ขอล่ะครับ?
“โอ้ววว ได้อยู่แล้วล่ะครับ จียงฮยองนิม (ประมาณว่า ท่านพี่ ล่ะมั้งคะ?) มาถ่ายรูปกับน้องๆกันฮะ” ต่อหน้าแฟนคลับเรียกฉันว่า ฮยองนิม เลยนะ ชีวิตจริงโคตรกวนส้นเลย fan service ชัดๆ
“โอป้าเค้าเรียกว่าฮยองนิมแหละ น่ารักอ่าแก” น้องวีไอพีคนหนึ่งหันไปกระซิบกับเพื่อน
น้องๆฮะ มันก็แค่ต่อหน้าแฟนคลับ
แล้วผมกับซึงริก็ไปยืนขนาบข้างน้องคนที่มาขอถ่ายรูป แล้วก็เพื่อนน้องเค้าอีกหลายคน
อยู่ดีๆก็มีน้องวีไอพีคนนึงวิ่งมาพร้อมไอติมสองโคน
“โอป้าคะ...หนูซื้อมาให้ค่ะ เห็นโอป้าบอกว่าชอบ //>.
“โอ๊ะ ขอบคุณมากฮะ” ซึงริก็ยื่นมือไปรับ
“ของ...จียงโอป้าด้วยค่ะ” น้องวีไอพียื่นไอติมมาให้ผม
“อ่า..ขอบคุณมากครับ” อึ๋ย..รสมะนาว ทำไงดีอ่ะ ผมไม่ชอบอ่ะ... ถ้าไม่กินน้องเค้าก็เสียใจดิ
“พวกเราขอตัวก่อนนะครับ” ซึงริหันไปพูกกับน้องๆวีไอพี ในขณะที่ผมยังยืนจ้องไอติมรสเปรี้ยว สีเขียวจี๊ดอยู่
ซึงริ คล้องแขนผมแล้วเราก็เดินกันต่อ
“ฮิๆๆ ฮยองฮะ เราได้ของฟรีด้วยแหละ” ซึงริเกินเลียไอติมอย่างมีความสุข “ฮยองไม่กินละฮะ ละลาย หมดแล้ว”
“ฉัน...เอ่อ” ผมหันซ้าย หันขวา หันหน้า หันหลัง ดูให้แน่ใจก่อนว่าพ้นเขตน้องๆวีไอพีแล้ว “ฉันไม่ชอบรสมะนาว”
“จริงหรอฮะ? งั้นผมกินให้ฮะ” แล้วซึงริก็ใช้มือข้างที่เกาะแขนผม เอาไอติมผมไปกินเอง
เฮ้อ อย่างน้อยผมก็ไม่ต้องจ่ายอ่านะ
“ฮยองฮะ ไปนั่งเล่นสวนสาธารณะกันเถอะฮะ” ซึงริชี้นิ้วไปที่สวนสวย และลากผมไป
ทำไมผมต้องโดนเด็กลากไปลากมาด้วยฮะ?
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
“ฮยอง...จียงไปไหน?” แทยังเดินเข้ามาในห้องรับแขก ขณะที่ผมนั่งดูทีวีอยู่
“..พาน้องไปกินไอติม”
“เหรอฮะ....” แทยังตอบพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง
ผมไม่กล้ามองหน้าแทยังเลยฮะ มาบอกผมว่าตัวเองชอบจียง ผมก็ชอบจียงนะ..ไม่สิ..ผมกำลังสับสนว่าชอบจริงๆรึเปล่า
เฮ้อ..จียง..เมื่อไหร่นายจะกลับมานะ....กลับมาทำให้ฉันหายสับสนทีสิ
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ซึงรินอนหลับอยู่ข้างๆผมหลังจากที่กินไอติมเสร็จแล้ว ดูมีความสุขดีแฮะ ไอเด็กบ้า
ผมมองผู้คนในสวนสาธารณะ ทุกคนมากับคนรัก หรือครอบครัวกันทั้งนั้น.. พูดถึงเรื่องนั้น...เรากับท็อป...ตกลงเราเป็นอะไรกันแน่นะ? เราเป็นแฟนกันรีเปล่า หรือว่ามันเป็นแค่เรื่องของคืนคืนเดียวที่เราควรจะปล่อยให้มันผ่านไปเฉยๆ? คิดอย่างนั้นแล้วผมก็รู้สึกจี๊ดๆในอกซ้าย...ข้างซ้าย....ข้างที่หัวใจผมมันเต้นถี่รัวแปลกๆ....
แล้วสายตาผมก็ไปหยุดอยู่ที่คู่รักคู่หนึ่ง กำลังนั่งจู๋จี๋กันอย่างไม่อายสายตาคนอื่นๆที่นั่งชมวิวในสวนสวย มันทำให้ผมนึกถึงเรื่องเมื่อคืนอีกแล้ว...... ผมกับท็อป...เราเป็นแบบคู่นั้นรึเปล่านะ? สับสนจัง
คำถามที่มันคาใจผม... ทำไมฮยองถึงทำแบบนั้น??
“หยุดยั่วฉันซักที่เซ่”
แค่นั้นเองหรอ?
มันใช่เรื่องที่จะทำให้คนสองคน ...เอ่อ...ทำเรื่องแบบนั้นได้เลยเหรอ?
แล้วทำไมผมถึงยอมง่ายๆด้วยอ่ะ? ผมเป็นผู้ชายไม่ใช่หรอ?
เพราะฮยองแรงเยอะเกินไป?? ไม่น่าจะใช่นะ...ใช่ว่าผมจะไม่มีแรงขัดขืน
ผม...
ไม่ได้อยากขัดขืน...
เพราะว่า.....ผม.....
“ฮ้าวววว...ฮยองฮะ กี่โมงแล้ว?” จู่ๆซึงริตื่นขึ้นมา
ขัดจริงๆ..คนกำลังคิดไตร่ตรอง...ไอเด็กบ้านี่
“ใกล้เที่ยงแล้ว ไปกันเถอะ..” ผมลุกขึ้นยืนปัดเศษหญ้าที่ติดอยู่บนตัวแล้วเดินกลับหอไปพร้อมกับซึงริ
edit @ 19 Jul 2011 23:11:48 by G-Dragonize
edit @ 22 Jul 2011 02:12:59 by G-Dragonize
